ریزش موی آندروژنیک تحت تأثیر دی‌هیدروتستوسترون (DHT) رخ می‌دهد. این هورمون باعث کوچک شدن تدریجی فولیکول‌های مو و کوتاه شدن فاز رشد (آناژن) می‌شود. در نتیجه موها نازک‌تر شده و تراکم کاهش می‌یابد. این روند پیشرونده بوده و بدون درمان ادامه می‌یابد.
درمان‌های موضعی
ماینوکسیدیل موضعی یکی از درمان‌های تأییدشده است که با افزایش خون‌رسانی و تحریک فاز رشد مو عمل می‌کند. استفاده منظم و طولانی‌مدت برای حفظ نتایج ضروری است. عوارض احتمالی شامل تحریک پوست سر و خارش می‌باشد.
درمان‌های خوراکی
فیناستراید با مهار آنزیم 5-آلفا ردوکتاز موجب کاهش سطح DHT می‌شود و می‌تواند روند ریزش را متوقف یا کند نماید. دوتاستراید اثر قوی‌تری دارد اما باید با نظر پزشک مصرف شود. ماینوکسیدیل خوراکی با دوز پایین نیز در برخی مطالعات نتایج امیدوارکننده‌ای نشان داده است.
درمان‌های مبتنی بر انرژی
لیزر کم‌توان (LLLT) با تحریک متابولیسم سلولی فولیکول مو می‌تواند به عنوان درمان کمکی مؤثر باشد و معمولاً در کنار دارودرمانی استفاده می‌شود.
پیوند مو
در مراحل پیشرفته، پیوند فولیکول مو راهکاری جراحی برای بازگرداندن تراکم ظاهری مو است. با این حال، درمان دارویی جهت حفظ نتایج همچنان توصیه می‌شود.
نتیجه‌گیری
ریزش موی آندروژنیک یک بیماری مزمن است که نیازمند رویکرد درمانی شخصی‌سازی‌شده می‌باشد. انتخاب درمان باید بر اساس شرایط فردی، شدت ریزش و ارزیابی تخصصی انجام شود.
منبع علمی
Nestor MS, Ablon G, et al.
Treatment options for androgenetic alopecia: Efficacy, side effects, compliance, financial considerations, and ethics.
Journal of Cosmetic Dermatology. 2021.
DOI: 10.1111/jocd.14537
PMCID: PMC9298335
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC9298335/
